Onze tuin ligt in een voormalige oude Maasarm met een hoge grondwaterstand. Bij perioden van langdurige regen is dit een nadeel, planten kunnen verzuipen of er ontstaat een naaktslakkenplaag. Maar tijdens de vierde hittegolf dit jaar in juli in Noord-Limburg, is het een voordeel. Als je ’s ochtend vroeg de tuin in loopt staan de dauwdruppels op het gras. Terwijl de wereld in brand lijkt te staan en de aarde kreunt onder alle menselijke toedoen en geweld, is het in onze tuin pais en vree.
Tot er gisteren ineens een onbekende kerel in onze tuin stond met een groot fototoestel met macrozoomlens om zijn hals. Hij sloot juist de deur van onze tuin wc en beweerde dat hij het ‘Waterschap had gevraagd of hij in onze tuin mocht kijken’. Haha, dikke bullshit, want er is nooit iemand van het Waterschap in de buurt. Waarschijnlijk is dit zijn standaard smoes in natuurgebieden. Het was meer de manier waarop hij het heel vanzelfsprekend leek te vinden dat hij er rondliep, die maakte dat Erik hem vroeg om weg te gaan. Normaal is het geen probleem als iemand vriendelijk vraagt of hij/zij even mag kijken. Toen liep hij de tuin van de buren in (!) en is ook daar weggestuurd.
Sommige mensen doen alles voor een foto. Zoals wolven voeren die dan weer probleemgedrag gaan vertonen, of een walrus voeren die dan om eten gaat bedelen en wordt afgemaakt. Het gaat hierbij eerder om ‘het scoren’ voor publiek dan om de oprechte belangstelling voor het onderwerp van de foto. Wat zijn mensen toch voor een diersoort. Dan liever de verwondering over kleine moestuinbeestjes. Die komen ook op de foto, maar zonder ze te lokken of te verstoren. En vliegen ze weg, dan hebben we pech.